trop des arbres

gearing up towards emptying archive, paper everywhere

once trees collecting CO 

now just releasing the stuff again...

return origin

Ah de Boekerij

Onlangs nog geschriften tegen gekomen waaruit blijkt dat ik al lang een notie van een gecombineerde boekerij en diversen voor ogen had, nog lang voor ik als proefproject in de late jaren 80 de Livrerie Pharmacie startte, die, weliswaar in diverse en soms minimale vorm, tot vandaag is blijven bestaan... 

Het is mij ook weer ingevallen/opgevallen dat een van de inspiratiebronnen, de Apotheek Oey te Amsterdam was – zonder deze ooit te kennen... alleen van horen-zeggen, van enkele kaartjes geproduceerd door de Fingerpers... maar toch een essentieel invloed... hoe kan dat zijn? Juist ‘niets’ is van blijvend aard...

Tjen Sit Oey was in die tijd van ons genomen door een ongeval veroorzaakt door een monsterautomobiel... zijn dramatisch heengaan heeft er misschien mee te maken... in elk geval was ik verheugt om te zien dat zijn zoon René een mooi en informatief website heeft gemaakt... die ik hier even mee inlink...

https://oeytjengsit.com/nl/apotheek-oey/

Always was a sucker for nice books, and dismayed at the amount of books being thrown out, burnt, ripped and manhandled... even the grimy cheapo paperbacks, riddled with disease and probable infections, dog-eared and sticky with unknown substances still solicited my sympathy, for which I have been rewarded in the form of a quaint book-wall full of golden oldies... right back to the ‘pocketsized’ GI-issues to be read on board landing craft or glider bellies before the onslaught...  Not to mention the classic covers that have become iconic over the years... and here and there a title that made it into the big league, being reprinted in hardback bound & dust jacketed luxury gift wrapped... 

Of course the large tomes of serious reading and lavishly illustrated cultural monuments, also thrown on the skip in the rain without a second thought.. Rarities and even leather-bund antiquities... one could not fathom the mentality that would discard such things – yet, they were thrown out by the academy, making shelfspace for more recent publications more suited to the current syllabus... but could one help oneself? No way... they had to be destroyed... lest some enterprising passer-by might make a profit at their cost – while themselves not having the time or manpower to make the effort.

Rather destroy than give away.

This was at a time before the resurgence of artist-books and coveted book-object got back in vogue... at a time when everyone was sure the future was digital, and we would be reading noughts and crosses (or lines) all the while, paper being obsolete, as well as stories with a beginning and an end... and, with them the shelves and the housing that go with it... libraries were becoming coffee-corners and places to hob-nob about whatnot and all. Gone the rows upon rows of books, the dust, the lost tomes and forgotten letters between the pages... 

Don’t get me wrong, I (albeit reluctantly) replaced my typer with a keyboard long ago, and in the beginning also was enthused to an extent, embracing the limitless possibilities... but, and the but is getting heavier, not at the cost of the other... the old, the quaint the dusty, messy material degrading, ripped and torn lignite browned and silverfish infested book... reams of paper and rolls of parched papyrus, and all that...

Now, after having destroyed quite a bit of the old stock, the realization returns that not all is well in digi-land... that the promised stability of hardware and systems is not quite what was promised, and that all that toil has to be repeated at an ever-increasing rate of mutation just to keep up with the latest version of compatible software... it’s a trap and always has been.

So, even though getting on and my back aching more frequently than before, I refuse to throw them out – digitized yes, for practical reasons, but still based on the real thing- the musty pages, the torn cover and creased inner flap. Everything from the stencilled pamphlet to the gilt-edged coffee-table edition, the musty paperback and the leather-bound one-off... consorting amiably together in a maelstrom of incoherent natural order, by chance, by fluke, by misadventure...

(here an essay I wrote for the Van Eyck application ages ago – not convinced myself of the new book tendencies..)

ordering

vue / suspend

Timbuktu before the raids (© photos LL)

own serenity (historical)

swisch bib

ergens tussen farmacie moderne en boekerij-leeszaal...

reading during 'curtain the library' / singel 2002

...dus waar is deze ‘apobibliotheek’? zou die te vinden zijn tussen de virtuele collecties als ‘goodread’ en ‘librarything’, blogs en tweets? in tussenstadia als ‘reading rooms’ of intussen ‘reading lounges’ of, verder doorgetrokken, verplaatsbare containers (ik denk hier aan een participatie, al jaren geleden van een project van R Venlet ‘curating the library’ waarbij een haast onzichtbaar (want spiegelglas) container ronddoolde en diverse projecten ontving… of het 100 jarige bib project van K Petersen waarbij de potentiële bibliotheek wordt ontledigd… van gekapt /geplant boom, schrijfopdrachten die pas gepubliceerd zullen worden als de bomen weer gekapt en gepulpt worden. 

ergens daar tussenin

Uiteraard zullen de boekenwinkels blijven, en de boekenbeurzen zijn nog altijd god bezocht… maar van echt volksvermaak kan men misschien niet meer spreken… vraag is of dit ooit zo is geweest? Ergens tussen alfabetisering en opkomst van TV misschien…  intussen is zappen het nieuwe lezen, of swischen, want ik heb onlangs gezien hoe een kleuter zonder problemen de gewenste functies voor kinderdeuntjes op het smartenfoon van mama uitzocht, terwijl mama met andere dingen bezig was - en de foon als fopspeen achterliet… dus de toekomst is elektronisch, zolang men de lader voor dat ding kan vinden.

lost bib

ordering bib

er zijn er zelfs

die die

boeken horizontaal

in

de kast steken

en zo...

Limbobib

Bibliotheek in Limbo

Gelijktijdig terug- en vooruit blikkend naar wat ooit een apothekarische leeservaring moest zijn...

hier alvast een voorsmaakje

Verdwijnende Bib

Het is al een tijdje dat ik mij afvraag waar de bibliotheek naar toe is. Of liever waar ze naar toe verdampt... want de gebouwen zijn er nog grotendeels, de identiteit is wel verschoven, en filialen kregen in de laatste jaren ‘catchy’ acroniemen of hendels... Maar de bibliotheek zelf verdwijnt stilaan – word dunner, transparanter, luchter... waar eens duistere leeszalen stille onderzoekers herbergden aan lange tafels met kegels van een bureaulamp zijn er nu lange ligzetels en grote glanzende glaspartijen die alle licht zomaar laat binnenstromen... met her en der een tot klant geworden gebruiker die koffieslurpend zijn iphone beluistert.

Ze gaan in rook op de bibliotheken, niet door boekenverbranding maar afdanking, afvoering, afschaffing... hoe ze het ook willen noemen. Rekken zijn kleiner en verder uit elkaar, met veel leegruimte en thematische ‘displays’ zoals in een boetiek, alsof de uitgestalde waar exclusief is. Er zijn geen rijen meer aan de balie. Veel is doe-het-zelf geworden... de laatste bibliotheekmedewerkers zitten lichtjes verveeld de magere oogst te herschikken of een hand toe te steken bij een multimediaprobleem of dergelijks...

Nog net geen internetcafé, (die zijn ook al weer weg) of ergens ertussen, in limbo... in een virtuele ruimte terecht gekomen. Ja, een 2001 space oddity waarbij de mysterieuze monoliet die door het heelal slingert een boek bleek te zijn... en zwart gesloten boek.

(ik kreeg zo een cadeau meer dan een jaar terug en liet de plastieken omhulling ongemoeid: want de inhoud telde niet meer... of was alomtegenwoordig, virtueel, in een muisclick... ik wist dat het over kosmos handelde, intussen online gecheckt. Zo ook de bibliotheekbezoeker, door Dr. Spock getransmuteerd in potentiële klant die gepaaid moet worden.

De bibliotheek zelf ook door een of ander wormgat doorgeschoven naar een ander dimensie – vrij zwervend tussen de ramsjbak, de print-on-demand, de gratis brochure... de tweede hands of antiquariaat... de thuisbibliotheek. Gefragmenteerd, via inter-catalogi terug samen te stellen naar eigen wens. Ergens tussen in de wetenschappelijke collectie, knipseldienst, zoekmachine, toevalstreffer en persoonlijk smaak... Daarboven op een herleving als ‘artist book’ in kleine oplagen handgefertigt (met behulp van verschillende machines) en alternatief gedistribueerd.

Dus de “Bib is out there...” but where?

Elk eender zijn eigen bibliotheek in een ‘Librarything-a-maggig’ of  als blog? (zie hier!) waarom niet?

Dus hier een poging:

Teruggrijpend op een oud project van de tijd alvorens de computer vaste greep op ons had en int(ra)net nog een speeltje van universiteiten...

La Livrerie (Librairie?) Pharamcie...

Uiteraard is dit niet correct... hoe legt men opzettelijke fouten uit?

Fout met Opzet

De naam werd eerst gebruikt tijdens een ‘interactieve tentoonstellingsinsatallatie’ galerij ‘inexistent’ 1988... een ‘artist’s book bijeenkomst in een soort privé bibliotheek... (en oorsprong van LJA...)

Toeval wilde dat ik zeer recent een aanvewante illustratie heb gezien : de tentoonstelling van Robert Filliou (die van de principe d’equivalence) en een van zijn boeken:

Le petite li(v)bre blanc.

Twijfel in elk geval.